ဆင္းသက္လာပုံ
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံသည္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေပါင္းစုံျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ထားေသာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံျဖစ္၏။ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း ေနထုိင္ၾကေသာတုိင္းရင္းသားမ်ား၏ မူလေဒသ ရင္းကား တရုတ္အေနာက္ပုိင္း မြန္ဂုိကုန္းျမင့္ေဒသျဖစ္ေလသည္။ မြန္ဂုိကုန္းျမင့္ေဒသတြင္ အေနၾကာလာ ေသာအခါ လူဦးေရတျဖည္းျဖည္းတုိးလာၿပီး ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာေဒသမ်ားကုိရွာေဖြ၍ ေျပာင္းေရြ႕ၾကျပန္ ၏။ ထုိသုိ႔ေျပာင္းေရြ႕ေနထုိင္ၾကရာ သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္း၊ မဲေခါင္ျမစ္ေၾကာင္း၊ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္ေၾကာင္းမ်ားမွ တစ္ဆင္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ပါသည္။ျမန္မာျပည္တြင္းသုိ႔ အုပ္စုသုံးစုကြဲ၍ ဝင္ေရာက္လာၾက၏။ ယင္းအုပ္စု သုံးစုမွာ ---
(၁) မြန္ခမာအုပ္စု၊
(၂) တိဗက္ျမန္မာအုပ္စု၊
(၃) ထုိင္းတရုတ္အုပ္စု တုိ႔ျဖစ္သည္။
ယင္းအုပ္စုႀကီးသုံးစုအနက္ တိဗက္ျမန္မာအုပ္စုတြင္ ကခ်င္အုပ္စု၊ ျမန္မာႏွင့္ေရွးျမန္မာအႏြယ္ အုပ္စု၊ အလုိလုိမုဆုိးအုပ္စုဟူ၍ အုပ္စုသုံးစုခြဲကာ ဝင္ေရာက္လာၾကသည့္ အခ်ိန္ကာမတူၾကေပ။
ျမန္မာမင္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစာတမ္း၊ စာမ်က္ႏွာ (၃၀) ၌ ျမန္မာ ၇ မ်ဳိးထဲတြင္ ျမန္မာ၊ ေယာ (ပရဲ)၊ ရခုိင္၊ ထားဝယ္၊ ပ်ဴ၊ ကမ္းယံ၊ ေတာင္သူဟု ေရတြက္ထားသည္ကုိေထာက္လွ်င္ ေတာင္သူအမည္ခံခဲ့ေသာ ပအုိဝ္းသည္ တိဗက္ျမန္မာအုပ္စုတြင္ပါဝင္လိမ့္မည္ဟု ယူဆရသည္။ တိဗက္ျမန္မာအုပ္စုတြင္ ျမန္မာ၊ သက္လုိလုိ၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ နာဂႏွင့္ကရင္ဟု သတ္မွတ္ထား၏။ ပအုိဝ္းကုိကရင္အုပ္စုတြင္ထည့္သြင္းထား ေသာေၾကာင့္ တိဗက္ျမန္မာအစုပင္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆဖြယ္ရာရွိသည္။
ဦးေဖေမာင္တင္ ျပဳစုေရးသားသည့္ ဘာသာေလာကက်မ္းတြင္ ’’ေတာင္သူ’’ ကား၊ လယ္ျပင္ အစပ္ေတာင္တန္းတြင္ ေတာင္ယာလုပ္သူ’’ ဟူ၍ ေဖာ္ျပထားသည္ကုိေတြ႔ရေပသည္။ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္ကလည္း ျပည္သူ႔ၾကယ္ဂ်ာနယ္ စာ-၂၆ တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ တုိင္းရင္းသားမ်ားေဆာင္းပါးတြင္ ’’တိဗက္ျမန္မာအုပ္စုတြင္ ပါဝင္သူမ်ားမွာ ဂဒူး၊ ထမန္၊ သက္၊ နာဂ၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ဂ်င္းေဖာ၊ျမန္မာ၊ လရွီ၊ မုိင္းသာ၊ မြန္၊ ဓရု၊ အဇီ၊ အင္းသား၊ ေတာင္ရုိး၊ ဓႏု၊ ေယာေခ်ာင္းသားရခုိင္၊ ဗမာ (ၿမိတ္) ၊ ဗမာ(ထားဝယ္) ၊ပေဒါင္၊ ပအုိဝ္း၊ ကယား၊ ဗရဲ၊ ကရင္၊ လီသူး၊ ေယာယင္၊ လားဟူ၊ ေကာ္၊ စသည့္ လူမ်ုိးစုမ်ားပါဝင္ေၾကာင္း’’ ေဖာ္ျပထား၏။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ’’ကုိလုိနီေခတ္ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္း’’ စာမ်က္ႏွာ ၂၀ တြင္---
’’ထုိင္းတရုတ္အႏြယ္ဝင္မ်ားအနက္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ ေရွးအက်ဆုံးဝင္ေရာက္ေနထုိင္သူမ်ား ကရင္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင္႔အႏြယ္ဝင္ျဖစ္ေသာ ပအုိဝ္းေတာင္သူလူမ်ဳိးမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကဖြယ္ရာရွိသည္ဟု ယုံၾကည္စ ရာရွိေလသည္။ ယင္းပအုိဝ္းေတာင္သူလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပုိင္း ေဒသတစ္ဝုိက္ႏွင့္သထုံခရုိင္ တြင္ အေျခခ်ေနထုိင္ျခင္းျပဳၾကေလသည္။ ပအုိဝ္းေတာင္သူမ်ားေနာက္မွ ကရင္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္အႏြယ္တူ လူမ်ဳိးစုမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ဝင္ေရာက္လာၾကၿပီးလွ်င္ ကရင္နီေတာင္တန္းေဒသတစ္ဝုိက္၊ သန္လွ်င္ခရုိင္၊ ပဲခူးရုိးမႏွင့္ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသမ်ားတစ္ဝုိက္တြင္ အစုစုကြဲကာအေျခခ်ေနထုိင္ၾက ေလသည္။’’ ဟုေဖာ္ျပထား၏။
အခ်ဳိ႕သမုိင္းပညာရွင္မ်ားကလည္း ကုိလုိနီေခတ္ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္း၏ အယူအဆနည္းတူ ေတာင္သူေခၚ ပအုိဝ္းတုိင္းရင္းသားတုိ႔သည္ ထုိင္းတရုတ္အုပ္စုမွ ဆင္းသက္လာသည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ယိုးဒယားႏြယ္ေသာတရုတ္အုပ္စု (ထုိင္းတရုတ္) (ဝါ) (တရုတ္ထုိင္း) တြင္ ကရင္အုပ္စု၊ ရွမ္းအုပ္စုႏွင္႔ အျခားအစုငယ္ကေလးမ်ားပါဝင္သည္။ ကရင္အစုတြင္ပါဝင္ေသာ တုိင္းရင္းသားမ်ားမွာ စေကာ၊ ပကူး၊ ဘြဲ႔၊ ေတာင္သူ၊ ကရင္ျဖဴ၊ ပုိး၊ ကယား၊ (ကရင္နီ)၊ ပေဒါင္၊ ယင္းေတာ္၊ ဇယိန္၊ ယင္းတလဲႏွင့္ ကဲခုိတုိ႔ ျဖစ္ၾက သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ေတာင္သူေခၚ ပအုိဝ္းတုိင္းရင္းသားတုိ႔သည္ ထုိင္းတရုတ္အုပ္စုတြင္ ပါဝင္ေနေပသည္။
ဆာေဂ်ေဂ်ာ့စကား (Sir J George Scott) မွတ္တမ္းအရလည္း ပအုိဝ္းတုိင္းရင္းသားတုိ႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္းဘက္မွသာလွ်င္မကဘဲ ယုိးဒယား၊ ကေမၼာဒီးယား မဲေခါင္ျမစ္ဝွမ္းေတာင္ပုိင္း ေဒသတြင္လည္း ျပန္႔က်ဲေနထုိင္လွ်က္ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။
Major (Enrequeeze) ေမဂ်ာအင္ကြိဇ္ ျပဳစုသည့္ ”ျမန္မာႏုိင္ငံလူမ်ဳိးမ်ားအေၾကာင္း” စာအုပ္ေတြလည္းကရင္သည္ ထိုင္းတရုတ္အႏြယ္မွဆင္းသက္သည္ဟု ေရးသားထားေလသည္။ ”ကရင္ဘ ဝဓေလ့’’ စာအုပ္တြင္ ပအုိဝ္းသည္ကရင္အႏြယ္စုျဖစ္ၿပီး ကရင္သည္ထုိင္းတရုတ္အုပ္စုမွ ဆင္းသက္လာသည္ဟု” ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္ကုိ ေတြ႔ရွိရေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အထက္ပါပညာရွင္ မ်ား၏ယူဆခ်က္မ်ားကုိၾကည့္လွ်င္ ေတာင္သူေခၚပအုိဝ္းတုိင္းရင္းသားတုိ႔သည္ တိဗက္ျမန္မာအုပ္စုတြင္ ပါဝင္သည္ဟုလည္းေကာင္း အယူအဆကြဲျပားေနသည္။
မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစကာမႈ ျမန္မာျပည္ဖြားတိုင္းရင္းသားအားလုံးသည္ တိဗက္ကုန္းေျမျမင့္မွ ေပါက္ဖြားဆင္းသက္လာေသာ မြန္ဂုိအႏြယ္ဝင္မ်ား ျဖစ္၏။ မူလလူမ်ဳိးမွာ တစ္မ်ဳိးတည္းသာလွ်င္ျဖစ္ေပ
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသုိ႔ဝင္ေရာက္လာျခင္း
ျမန္ႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ဝင္ေရာက္လာၾကသည္္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအနက္ မြန္လူမ်ဳိးသည္ ေရွးအက်ဆုံးျဖစ္ဖြယ္ရာရိွသည္။ မြန္တုိ႔သည္တရုတ္ျပည္အေနာက္ပုိင္းရွိ ကုန္းျပင္ျမင့္မ်ားမွေတာင္ ဘက္သုိ႔ ဆင္းသက္လာၾကၿပီးလွ်င္ ဧရာဝတီျမစ္ဝ၊ စစ္ေတာင္းျမစ္ဝ၊ သံလြင္ျမစ္ဝ၊ မဲနန္ျမစ္ဝ၊ မဲေခါင္ျမစ္ဝ၊ အရပ္ ေဒသတုိ႔၌ ၿမိဳ့ရြာတည္ေထာင္ေနထုိင္ခဲ့ၾကသည္။ မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔၏ေရွးအက်ဆုံးၿမိဳ႕ေတာ္မွာ သုဝဏၰဘုမိ သထုံျဖစ္၏။ ပဲခူးဟံသာဝတီမွာ သထုံျပည္မွသြားေရာက္၍ ေနာက္မွတည္ေထာင္ေသာၿမိဳ႕ျဖစ္ေလသည္။
ဦးဘသန္း၏ ေက်ာင္းသုံးျမန္မာရာဇဝင္ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၂၃ တြင္ “ဆာဂၽြန္ဂ်ာဒင္းအလုိမွာ မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔ ၿမိဳ႕ျပတည္ေထာင္ရန္အတြက္ ရွိႏွင္ၿပီးျဖစ္ေသာေတာင္သူလူမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ႏွင္ထုတ္ရသည္ဟုဆုိသည္။ သထုံၿမိဳ႕ကား ယခုအခါ ေတာင္သူလူမ်ဳိးတုိ႔၏ အခ်က္အခ်ာေဒသျဖစ္သည္။ သထုံရာဇဝင္တြင္ သထုံ၌ ေတာင္သူပအူလူမ်ဳိးမင္းမ်ား စုိးစံေၾကာင္းဆုိသည္။ ေတာင္သူလူမ်ဳိ႕တုိ႔သည္ေရွ႕ကပုဂံနယ္ ယခုပခုကၠဴ အပါ နယ္တြင္လည္းရွိၾကသည္။”ဟု ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္ကုိေတြ႔ရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္း ဆာဂၽြန္ဂ်ာဒင္း၏ အယူအဆကုိလက္ခံလွ်င္ ေတာင္သူေခၚပအုိဝ္းလူမ်ဳိးတုိ႔သည္ မြန္တုိ႔ထက္ေစာ၍ဝင္ေရာက္လာၾကသည္ ဟူ၍ ယူဆဖြယ္ရာရွိေလသည္။
No comments:
Post a Comment